Even geleden

Het is even geleden sinds mijn laatste post. Ik heb me afgevraagd of ik dit nog wilde. Niet alleen de blog, maar ook het hele HD leven.

Ik kreeg veel reacties, ongewenste reacties. Ik geloof dat als lezers die echt geïnteresseerd zijn in mijn blog de teksten lezen en de inhoud begrijpen. De reacties die ik uiteraard niet goedkeur en gewoon links laat liggen zijn behoorlijk seksueel en ik voel me er ongemakkelijk bij. Dat lokt mijn blog blijkbaar uit.

Ook ongevraagde meningen over, dat onze relatie niet klopt en dat het niet gezond is. En dan gaat het niet over het HD gedeelte. Of mensen die denken te weten waar ik woon en daar wat over willen uitlokken. 

Is dat wat ik wil? Geeft dat voldoening? 

Na veel seksueel getinte reacties, bemoeienis en oordeel heb ik het links laten liggen. Zonde, want voor de gene die de site gemaakt heeft zit er veel werk in en voor mij zit er ook veel werk in en ik geef best wel een eerlijk inkijkje in ons leven. Dat voelt best kwetsbaar. 

Tegelijkertijd begreep ik steeds minder van mijn HD beleving. Mede door het verkeerde beeld van andere. Wat is er mis met mij dat ik wil dat mijn man me straft en dan vergeeft? Waarom ben ik zo gestoord dat ik dat perse wil? Waarom plaats ik me zo minderwaardig onder mijn man? 

Totdat het kwartje viel. Natuurlijk wil ik dat niet en er is niks mis met mij. Er is wat mis met die veroordelingen, die smerige misplaatste reacties, er is wat mis met die mensen die mij aanpraten dat mijn man boos op mij wordt. Als er iemand op de wereld geen boosheid in zich heeft is het Alex. 

Ik moet er niet aan denken dat Alex boos op me is en me vervolgens zou slaan. Dat is nooit de essentie geweest. 

Het beeld werd me zo duidelijk. Ik hoef geen vingerwijzende man. Het gaat niet om slecht zijn, iets moeten terugverdienen, iets verkeerd doen of iets van die strekking. Het gaat erom dat mijn man in alle kalmte, met liefde, in rust mij over de knie legt en me een spanking geeft, omdat ik er rustig van wordt, er behoefte aan heb en het stress wegneemt. Dat heeft niks te maken met seks, niks met overheersende alpha man en niks met slecht zijn. Als ik gedij bij afspraken, planning en regels en mijn man kan daar bij helpen dan is dat toch fijn? 

De kinderen worden groot, de tijd samen is schaars. Het kan toch niet zijn zoals ik het ideale fantasie plaatje. En dat is prima. Alex en ik zijn nog altijd verliefd. De vrijgezellen groep die dichtbij mij staat, een groep jongvolwassenen, zien ons als voorbeeld van hoe zij ooit hun huwelijk willen hebben. Dat is het grootste compliment dat ik in tijden heb gehad.

Dat wij nog altijd verliefd zijn en liefde uitstralen is omdat we investeren in elkaar. Elke keer ons afvragen wat kan ik doen om de juiste echtgenoot voor mijn partner te zijn. Wat heeft de ander nodig en hoe kan ik dat waarmaken? Dat is niet altijd perfect. Natuurlijk hebben we ook onze dieptepunten. Ons uitgangspunt is altijd hoe kunnen we weer samenkomen? Toen we een huwelijk aangingen was het niet meer hoe word ik gelukkig, maar werd het hoe blijven we samen gelukkig. En dat gaat goed. Ik ben niet slecht, raar of onderdrukt. Niemand heeft recht te oordelen over ons en die gore ge*len reacties gooi ik gewoon in de prullenbak.