14 april 2022

Parkeerkaartje

Op zaterdag de stad in is gewoon een super slecht idee. Alleen was het nu enigszins nodig dus zijn we toch maar gegaan. Altijd als we in een parkeergarage parkeren geeft Alex mij het parkeerkaartje om in mijn portemonnee te doen. Elke keer vraagt hij ook waar ik het kaartje gelaten heb. Hij wil bijvoorbeeld niet dat ik hem in mijn jas- of broekzak stop, want dan zou ik hem kwijt kunnen raken. Ik vind hem altijd veel te overdreven bezorgd daarover. Toch stop ik parkeerkaarten meestal wel in mijn tas of portemonnee zodat hij het los kan laten.

31 maart 2022

Antiek, een anekdote

Ik heb iets met de haarborstel. Wat dat ‘iets’ is vind ik moeilijk uit te leggen in een woord. Als ik terugdenk aan hoe ik als 18 jarige in mijn studentenkamer verhaaltjes las achter mijn bureau moet ik lachen. Ik zocht me rot naar spanking verhalen waar een haarborstel in voor kwam. Dat leek me echt het beste strafinstrument. Huiselijk, makkelijk toepasbaar over de knie en niemand die gek opkijkt als je die in je huis hebt liggen. De eerste kennismaking met de borstel was behoorlijk teleurstellend. En veel daarna ook. Vaak wordt er gebruik gemaakt van een kunststof exemplaar of een zogenaamd houten borstel dat geen hout is. Gewoon zo’n gelamineerd modern ding van de drogisterij. Dat is het gewoon allemaal net niet.

23 februari 2022

Ik lach omdat het zeer doet

De avond verloopt zoals elke andere avond. Na het eten is het opruimen, kinderen douchen en kinderen naar bed brengen. We drinken samen koffie en kijken het journaal. We praten weinig, want er hangt wat in de lucht. Iets wat deze avond anders maakt dan alle andere. Ik schrijf wat ter afleiding en hij kijkt naar een hele rare film waar hij normaal nooit naar zou kijken. Half negen zet hij de televisie uit. ‘Wat een onwerkelijke film. Niks aan.’
Hij kijkt mij aan en zijn blik zegt alles. Het kriebelt enorm in mijn buik en ik weet precies wat er gaat gebeuren. Van de zenuwen lach ik, maar al snel word ik weer serieus. We lopen naar boven, naar onze slaapkamer. ‘Doe maar je broek uit en ga bij de stoel staan. Je weet wel hoe.’ Hij klinkt heel rustig en lief.

20 februari 2022

Alex heeft gekookt

Ik kook eigenlijk altijd. Ik vind het ontzettend leuk om te doen en ik vind het eigenlijk bijna nooit een opgave. Alex kookt heel af en toe. Als hij zelf van te voren beslist wat hij maakt is het goed. Dan is het lekker en dan geniet iedereen ervan.

Een keer was dat wel anders. Ik had voor die dag noodles bedacht, want dat is super snel klaar en wij hadden ouderavond op school. Dus we hadden echt heel kort tijd. Als ik geen file had onderweg hadden we een half uur voor koken, eten en omkleden. Heel kort dus.

Alex was eerder thuis dan ik en hij had bedacht vast te beginnen met koken. 

20 februari 2022

De cane, zijn stok

Ik kan veel hebben als het gaat om een pak op mijn billen. Mijn breekpunt is dan ook moeilijk te bereiken. Ik kan wel snel huilen, maar dat is niet van algehele overgave. Dit zorgt ervoor dat het bevrijdende gevoel van een pak slaag snel vervaagd. Ik huil sneller vanwege alle spanningen die er op dat moment zijn, maar minder van spijt of van het gevoel dat ik echt op mijn breekpunt ben. 

20 februari 2022

Gewoontes afleren

Wij hebben iets vervelends meegemaakt vorig jaar. Daarna was het lastig om de structuur terug te brengen. Ik sloot me af voor eigenlijk iedereen en Alex probeerde alles voor iedereen op te lossen en voornamelijk veel te zorgen.

Het was lastig om de HD weer naar voren te laten komen. Toch zijn we er in geslaagd om elkaar weer terug te vinden op dat gebied. Sommige gewoontes zijn er helaas wel ingeslopen en die hebben meer tijd en aandacht nodig om te veranderen. Doordat ik mij afsloot werd mijn manier van communiceren snauwerig en gemeen. Het werd ‘normaal.’ Alex sprak me er niet op aan. Zo was het nou eenmaal.

Totdat ik merkte dat ik extra gemeen en respectloos tegen hem ging doen om hem uit te lokken. Kijken of hij zou reageren. Toch gebeurde er vrij weinig

20 februari 2022

Ontspannen deel 2

Ik heb al eerder geschreven over het moeilijk kunnen ontspannen, omdat ik dan nadenk over wie het allemaal zou kunnen horen. Nou kreeg ik van de week een massage, want ik had ontzettend veel spierpijn. Ik heb toen wel heel duidelijk en vaak ‘au’ geroepen. Geen moment heb ik mij druk gemaakt over of kinderen of buren het zouden horen. Waarschijnlijk omdat ik de context zag. Ik kreeg een massage en ik riep au. De buren bijvoorbeeld kennen de context niet. Toch lig ik daar niet wakker van. Terwijl ik dat wel doe als ik straf in ontvangst neem. Dat krijg ik maar niet uit mijn hoofd, wat ik ook probeer.