24 juli 2022

De eerste keer


de eerste keer

Alex stond niet meteen te springen om huiselijke discipline toe te passen. Het heeft ook lang geduurd voor het in zijn hele manier van denken is gaan zitten. De eerste keer straf van hem zal ik ook nooit vergeten.

Alex was abnormaal beschermend en voorzichtig, want ik was herstellende van een ziekte. Ik kon het hem niet kwalijk nemen, maar het benauwde me soms. Ik was een volwassen vrouw, moeder en had een leidinggevende functie, maar als ik ergens heen wilde moest ik lullen als brugman om Alex te overtuigen dat het oké was.

Lees de hele blogpost …

Rubriek: ,

Tags: , , ,

Reageer op deze blogpost

14 april 2022

Parkeerkaartje


parkeerkaartje

Op zaterdag de stad in is gewoon een super slecht idee. Alleen was het nu enigszins nodig dus zijn we toch maar gegaan. Altijd als we in een parkeergarage parkeren geeft Alex mij het parkeerkaartje om in mijn portemonnee te doen. Elke keer vraagt hij ook waar ik het kaartje gelaten heb. Hij wil bijvoorbeeld niet dat ik hem in mijn jas- of broekzak stop, want dan zou ik hem kwijt kunnen raken. Ik vind hem altijd veel te overdreven bezorgd daarover. Toch stop ik parkeerkaarten meestal wel in mijn tas of portemonnee zodat hij het los kan laten.

Lees de hele blogpost …

Rubriek:

Tags: , ,

Reageer op deze blogpost

20 maart 2022

Medicijnen


medicijnen

Je zou denken dat als je elke ochtend bij je ontbijt je medicijnen neemt, dat het op den duur routine wordt. Dat klinkt in ieder geval aannemelijk. Toch presteer ik het regelmatig om halverwege mijn dag te schrikken van het feit dat ik ze weer eens vergeten ben. Dat is theoretisch gezien niet zo’n probleem. Ik kan ze dan alsnog innemen en geen haan die ernaar kraait. Het is een heel ander verhaal als mijn lief er eerder achter komt dan ik. Dat gebeurt minder vaak, maar als het gebeurt…

Het is doodstil in huis als ik thuiskom. Ik heb met een vriendin op het terras gezeten en we hebben geproost op haar nieuwe woning. Het duurt nog even voordat iedereen thuiskomt. Mijn hart slaat over als ik hem in de keuken zie verschijnen. ‘Jeetje mina je laat me schrikken!’
Als ik zijn gezicht zie besef ik me dat er iets mis is. Iets mis in de zin van, dat ik enorm in de problemen zit. ‘Ik moest thuis even wat ophalen en toen zag ik deze op het aanrecht liggen.’

Hij haalt haar pillendoosje uit zijn broekzak. Ik denk razendsnel na en moet dan ook helaas concluderen dat ik ze ben vergeten vanmorgen. Het overvalt me zo dat ik ook geen excuus kan verzinnen.
‘Zelfs als ik het klaarleg op het aanrecht presteer je het nog om het te vergeten.’
Ik haal mijn schouders op en zucht. ‘Kan een keer gebeuren toch.’ Probeer ik stoer.

Hij staat ineens heel dicht voor me. Hij legt zijn hand onder mijn kin en laat me hem aankijken. ‘Een keer? Dit gesprek hebben we vaker gevoerd en volgens mij gebeurt het vaker dan ik ontdek is het niet?’
Als ik hem zo aan moet kijken is het een stuk moeilijker om me eruit te kletsen.
‘Ik vraag je wat.’ Moeizaam slik ik. ‘Nou ja soms misschien.’

Hij doet niet eens moeite om zijn boosheid te verbergen. ‘Hoe kan ik nou gerust naar werk gaan als ik er niet op kan vertrouwen dat jij jouw medicatie neemt? Je slikt ze niet voor niks!’ Overdrijven is ook een vak. Onverschillig zucht ik. Dat maakt hem alleen maar kwader. Hij pakt me bij mijn arm en trekt me mee naar de slaapkamer. ‘Ho wacht eens. Moet jij niet werken toevallig?’ Ik kijk toe hoe hij de gordijnen sluit en driftig zijn mouwen opstroopt. ‘Nee, ik heb eerst andere werkzaamheden te doen.’ Ik giechel nerveus. ‘Het lachen zal je snel vergaan meisje. Geloof me.’ Dat geloof ik ook wel, maar ja ik kan mijn lachen nou eenmaal niet zo goed inhouden.

Hij draait de stoel om en gaat zitten. Hij wenkt me mijn zijn vinger. Als een stout schoolmeisje loop ik nog lachend naar hem toe. ‘Broek naar beneden.’ Jeetje wat klinkt hij nors. Met enige tegenzin knoop ik mijn broek los en duw hem wat naar beneden. Het gaat hem denk ik te langzaam, want hij helpt me een handje. Hij knipt met zijn vingers als hij naar de vloer wijst. Volgens mij wil hij dat ik over zijn schoot ga liggen. Ik rol nog even met mijn ogen voor ik doe wat hij zeg. ‘Goed, dat zijn er straks tien extra.’ Tien extra wat? Ik word nu toch zenuwachtig. Waarom kan ik niet gewoon lief en gehoorzaam zijn? Waarom moet ik altijd zo dwars en uitdagend doen?

Hij laat er geen gras over groeien zeg maar. Godsamme hij slaat in flink tempo op mijn billen. Als dit een opwarming is dan ben ik de paus. Gloeiende wat een gedoe. Hoe kan ik dit ooit volhouden? ‘Au! Niet zo hard joh!’ Dat is volgens mij alleen maar meer aanmoediging. Hij gaat nog harder en sneller. Ik begin te draaien en te schoppen. Hij stopt heel even, zwaait zijn been over mijn benen en dan lig ik dus helemaal klem. Dat was niet de bedoeling. Ik probeer me los te draaien, maar dat is onbegonnen werk. Het resulteert alleen maar in een meer rampzalige tuchtiging. Hij concentreert zich alleen nog maar op het laagste gedeelte van mijn billen en dat doet echt honderd keer meer zeer. Ik jammer en besluit toch maar op te houden met strijden. ‘Ja, geef je het op?’

Het liefst wil ik hem helemaal de huid vol schelden, maar dat lijkt me in deze positie niet de handigste optie. Ik geef dan maar even geen antwoord. Hij verlegt zijn aandacht weer en ik dank het universum dat hij mijn ‘sitspot’ even rust geeft. Ik sluit mijn ogen en probeer alle klappen met enige kalmte te incasseren, maar ik faal dramatisch. Als hij stopt ben ik ook even heel verbaasd. Dit kan niet het einde zijn. Hij schuift de la open en dan weet ik al dat het ijdele hoop was. Ik voel de borstel, tot mijn afgrijzen, op dat o zo pijnlijke onderste gedeelte van mijn billen. ‘Tien extra had ik gezegd.’

Eigenlijk is hij heel gemeen, want tien extra betekent tien per kant. Gemeen toch? Dus eigenlijk liegt hij, want het is dan twintig, maar goed ik kijk wel uit om die discussie aan te gaan. Nu ben ik best wel blij dat hij me klem gezet heeft. Dit is niet te doen. Elke tik met de haarborstel voelt als vuur. Nee meer dan vuur. Gewoon vreselijk. Als hij weer stopt haal ik opgelucht adem. ‘Het is nog niet klaar hoor.’ Ik ben meteen alert. ‘Hè? Maar je zei tien extra. Dat was dat toch?’

Hij helpt me overeind en zet me met mijn neus tegen de muur. Wat haat ik dat. Een beetje te kijk staan terwijl hij zit te loeren naar mijn toegetakelde billen. ‘Denk maar eens goed na wat het risico kan zijn als jij je medicijnen niet slikt.’ Echt niet hoor. Ik ga daar niet over nadenken. Ik probeer me te concentreren op het tikken van de klok. ‘Je denkt niet na.’ Hoor ik achter me. Gefrustreerd schop ik tegen de muur. Ik haat dit. Hij heeft natuurlijk wel een punt. Dit medicijnen slik ik niet voor niks en nou ja ik vergeet ze de laatste tijd wel heel vaak. Achter me hoor ik van alles gebeuren, maar ik neem het risico niet om om te kijken. Wat is hij allemaal aan het doen?

‘Wat heb ik je de laatste keer beloofd toen we deze zelfde situatie hadden?’
Ik denk terug aan de vorige keer dat hij me erop betrapt had mijn medicijnen te zijn vergeten. Goh dat is eigenlijk niet eens zo lang geleden. Ik slik even, want ik kan me ineens zijn woorden weer herinneren. ‘Nou? Zeg het eens.’ Ik lach even, want ik ga dat dus echt niet herhalen. ‘Als je het niet zegt kunnen we even terug naar de haarborstel totdat je het wel wil zeggen.’ Aangezien ik nu weet wat me nog te wachten staat sla ik een hernieuwde ontmoeting met de haarborstel liever af. ‘De riem.’ Nu lacht hij. ‘Dat is een zeer summiere beschrijving van mijn belofte. Laatste kans en beter is het volledig anders krijg je alsnog de borstel.’

Ik probeer mijn tranen weg te knipperen. ‘Je hebt me beloofd dat ik minimaal een week lang aan de riem zou denken als ik zou gaan zitten. Zoiets was het.’ ‘Dat komt inderdaad meer in de buurt van wat ik heb gezegd. Kom nou maar hier en ga liggen.’ Als ik mij omdraai zie ik dat hij er serieus werk van heeft gemaakt. Hij heeft een soort rol onder het dekbed gelegd zodat ik letterlijk een soort doelwit ben als ik daar overheen lig. Ik ga een beetje onwennig liggen. Ik voel me ontzettend kwetsbaar en voel me een gestraft meisje. Hij heeft een kussen neergelegd waar ik in kan knijpen. ‘Een keer een hand naar achter en we gaan terug naar de stoel.’

Ik begraaf mijn gezicht in het dekbed en vervloek mezelf. Ik hoor hoe hij zijn riem losmaakt en uit zijn lussen trekt. Mijn maag trekt samen en ik knijp mijn billen samen. ‘Ontspan.’ Ik beweeg me niet. Hij zucht. Dan voel ik zijn hand heel hard en heel snel op mijn billen. Ik gil van schrik. Het voelt vreselijk om zo te liggen. ‘Dit is de laatste keer dat je ongehoorzaam bent. Geloof me dit wil je niet nog een keer doen.’

Ik geloof hem meteen. Hij pakt zijn riem weer op en ik doe mijn best zo ontspannen mogelijk te liggen. Gelukkig is het goed genoeg voor hem. Ik hoor het suizen door de lucht en dan het vreselijke geluid van de brede riem op mijn arme billen. Ik probeer zo rustig mogelijk te blijven ademen. Hoe moet ik dit ooit vol houden? Als ik bedenk wat hij me voorgehouden heeft als ik niet blijf liggen weet ik weer waarom ik nu extra mijn best wil doen om in positie te blijven. Keer op keer komt die ellendige riem op mijn billen neer. Ik zucht, steun, kreun en jammer. Dit is niet te doen. Af en toe trap ik met mijn voeten diep in het matras. Gelukkig laat hij dat toe. Ik doe mijn best om mee te tellen, maar soms vergeet ik een te tellen. De intensiteit is immens. Zestig, wanneer houdt die kerel nou eens op? Dat geluid is ook vreselijk. Alleen dat geluid is al een straf op zich. Soms slaat dat uiterste flapje net iets om bij mijn heup en dan kan ik het nauwelijks volhouden om te blijven liggen. ‘Je bent zo gemeen! Het doet pijn! Stop.’

Hij stopt niet. Tachtig om en nabij. Ik voel zijn hand op mijn rug. Ik zucht. Het is fijn om even te voelen dat hij er voor me is. De tranen prikken. ‘Ik kan het niet aan als er iets met jou gebeurt. Dus ga verdomme gewoon elke dag je medicijnen slikken.’ Dat was het laatste zetje. Niet alleen voel ik dat zijn slagen met meer emotie gegeven worden, arme ik, ook ik breek. De tranen stromen over mijn wangen. Ik sla in het kussen, want ik kan haast niet meer blijven liggen. Het duurt even voordat ik merk dat er langer pauze tussen de slagen zit.

De riem valt naast me neer en hij komt bij me liggen. Ik kruip in zijn armen en huil even lekker uit. Dat was echt heftig. Hij aait over mijn rug en billen. Zelfs de lichtste aanraking doet zeer. Hij geeft me een kus op mijn wang. ‘Ik meen het lieverd. Er komt geen volgende keer. Als die er wel komt, dan kan je rekenen op een jaar lang elke zondagavond de cane.’ Ik zucht diep. De komende tijd zal ik braaf elke dag mijn medicijnen slikken, maar ik ben bang dat er een dag komt dat ik een jaar lang die stomme cane wekelijks in mijn agenda kan neerzetten. Daarvoor ken ik mezelf te goed. Hij mij ook blijkt. ‘Maar omdat de kans erg groot is dat het gaat gebeuren ga ik het periodiek pak slaag weer invoeren. Elke vrijdagavond zal ik je een geheugensteuntje geven. Dat voorkomt misschien deze situatie.’

Dat is ook geen fijn vooruitzicht, maar ik ben hem stiekem wel dankbaar dat hij dat wil doen. Misschien wordt het dan toch nog wat met mij in het leven.   



Rubriek:

Tags: , ,

Reageer op deze blogpost

20 februari 2022

Sleutels


sleutels

Charlie is vaak haar spullen kwijt. Haar sleutels, pinpas, belangrijke papieren en autorisatiekaart van werk zijn het meest zoek. Alex zucht vaak en bijt haar toe dat ze zuiniger moet zijn op haar spullen. Vaak ligt het verdwenen goed op een vreemde plek. Sleutels op de wasmachine, papieren in de fruitmand, pinpas onder de bijrijdersstoel. Alex is er wel klaar mee.

Het is nog vroeg als Charlie de voordeur van het slot draait. Ze moet wat in de container gooien. Het is weekend en ze hebben besloten een mooi natuurgebied op te zoeken om te wandelen. Het is iets meer dan een uur rijden dus ze willen op tijd weg. Charlie laat de deur openstaan en legt wat spullen in de auto. Alex maakt de kinderen klaar om weg te gaan. Als iedereen goed en wel in de auto zit zucht Charlie diep. Het is altijd zo’n gedoe.

‘Heb je de deur op slot gedaan?’ Vraagt Alex.

Charlie knikt.

Het is koud buiten, maar het is heerlijk om buiten te zijn. Charlie kon vanmorgen haar handschoenen niet vinden, dus ze steekt haar handen in haar zakken. Een gevoel van paniek stijgt in haar lichaam op. Waar zijn haar sleutels?

Ze voelt keer op keer in haar zakken.

‘Wat is er?’ Vraagt Alex.

Charlie begint als een malle in haar tas te zoeken. ‘Ik ben mijn sleutels kwijt.’

Alex zucht. ‘Hoe kan dat nou weer?’ De irritatie in zijn stem is goed hoorbaar.

Charlie raakt nu ook geïrriteerd. ‘In plaats van zo te zeuren kan je misschien ook even helpen.’

Ze negeert zijn waarschuwende blik. ‘Wat is er mama?’

‘Niks ik ben mijn sleutels kwijt.’

‘Alweer?’

Charlie raakt nu echt gefrustreerd. Ze gooit haar tas leeg op de grond en keert haar zakken binnenstebuiten. Het bospad ligt bezaaid met de rommel uit haar tas. ‘Jij hebt koffie nodig.’

Charlie bevriest. Dat is zijn manier om haar te waarschuwen voor straf als er andere bij zijn en ze niet vrijuit kunnen praten. Zonder wat te zeggen smijt ze haar spullen terug in haar tas.

‘Sterke koffie.’

Charlie kijkt hem boos aan, maar ze is voornamelijk boos op zichzelf. Hij heeft haar zojuist een pak slaag beloofd en daar zit ze niet op te wachten.

Zwijgzaam lopen ze verder. De kinderen merken niks van haar humeur. Zij huppelen vooruit. ‘Ik kan er niet over uit dat je je sleutels kwijt bent. Wees gewoon zuinig op je spullen.’

‘Jaha ik weet het nu wel hoor.’

Alex pakt haar hand vast en knijpt even flink. ‘Je hebt vijf minuten de tijd om je houding te veranderen anders help ik je even.’

Met grote ogen kijkt ze hem aan. ‘Dat doe je niet. Niet hier toch?’

Hij blijft haar strak aankijken. ‘Probeer me niet uit.’

Ze richt haar blik op de grond en loopt verder.

‘Papa! Er is daar een veld. Gaan we daar voetballen?’

Alex lacht. ‘Ja, ga maar vast. We komen eraan.’

‘We hebben uitgekeken naar een dag met zijn allen, laten we het gezellig houden.’

Charlie knikt. Toch voelt ze zich vervelend. Haar sleutels kwijt, een pak slaag in het vooruitzicht en het is koud. Haar humeur is niet opperbest. Alex rent het veld op. Charlie gaat aan de kant zitten en bekijkt hun spel. Ze hebben plezier. Charlie kijkt nog een keer in haar tas. Geen sleutels.

‘Kom jongens we gaan nog even een stukje verder lopen.’

De kinderen rennen weer vooruit en Charlie pakt Alex zijn uitgestoken hand.

‘Ik vind het wel lekker altijd om te wandelen in deze kou. Het is windstil. Gezond weer zeiden ze vroeger altijd.’

Charlie knikt. Ze is niet meer zo spraakzaam. ‘Kom moppie. Niet zo sip. Denk erom hoor.’

Charlie zucht. Hij geeft haar een waarschuwende tik. ‘Denk erom.’

Verschrikt kijkt ze om zich heen. ‘Kom wie het laatst bij de kinderen is is een slak.’

Hij rent vooruit. Charlie schudt haar hoofd en rent achter hem aan. Hij weet haar altijd weer op te fleuren.

De kinderen zijn moe als ze na een lange wandeling weer bij de auto aankomen. Charlie is ook moe. Het duurt niet lang voor de jongste twee in slaap vallen. De oudste kijkt naar buiten en droomt weg.

Alex parkeert de auto voor het huis. Hij loopt naar de deur en steekt de sleutel in het slot. Zijn sleutel gaat er niet in. Hij probeert het een paar keer, maar het wil niet. Dan begint het hem te dagen. Charlie komt naast hem staan. ‘Ik denk dat ik weet waar jouw sleutel is.’

Charlie schrikt. ‘Je zei toch dat je de deur op slot gedaan had?’

Charlie knikt, maar als ze terugdenkt aan vanmorgen beseft ze dat ze dat helemaal niet heeft gedaan. Haar sleutel zit nog aan de binnenkant.

‘Ik breng de kinderen naar je ouders en jij zorgt dat er een slotenmaker komt.’

Hij doet zijn best om zijn boosheid te verbergen. Charlie zoekt op haar telefoon naar een slotenmaker.

Als Alex een half uur later terugkomt zit Charlie op de stoep. Ze veegt snel haar tranen weg.

‘Je moeder maakt spaghetti voor ze. Dus we hebben alle tijd.’

Charlie knikt. ‘Het duurt nog ongeveer een half uur. Hij heeft het druk.’

Alex gaat naast haar zitten en slaat een arm om haar heen. ‘Het komt goed moppie. Rustig maar.’

Charlie snikt. ‘Ik maak er altijd een puinhoop van.’

Alex streelt over haar rug. ‘Rustig nou. Je moet wat meer je aandacht erbij houden. Dat scheelt al de helft. Je bent met zoveel dingen tegelijk bezig. Dan kan je niet geconcentreerd blijven.’

Er stopt een busje voor het huis. Een vrolijke man stapt uit. ‘Hallo! Buitengesloten hè? Nou ik help jullie wel.’

Charlie en Alex maken plaats voor de slotenmaker. Het duurt even, maar dan kunnen ze weer naar binnen. Charlie bedankt de man en loopt naar binnen. Alex handelt het af en verschijnt dan ook in de woonkamer. Charlie zit ineengedoken op de bank.

Alex zet de verwarming aan.

‘Ga maar naar boven. Je weet hoe het werkt.’

Charlie staat op. ‘Moet dat echt?’

‘Nu.’ Hij geeft haar een harde tik en wijst naar boven.

Charlie loopt zenuwachtig naar boven. In hun slaapkamer doet ze de gordijnen dicht. Ze doet haar broek en slipje uit en gaat op bed zitten. Als ze voetstappen op de trap hoort gaat haar hart tekeer. Alex komt de slaapkamer binnen en loopt naar de kast. Hij haalt de paddle eruit en neemt deze mee naar het bed, legt hem op bed neer en gaat zitten. Hij laat Charlie voor zich staan. ‘Ik wil van jou horen waarom ik je ga straffen.’

Charlie zucht diep. Hier heeft ze een hekel aan. ‘Omdat ik de sleutels in de deur heb laten zitten.’

Alex laat even een stilte vallen. ‘Was dat alles?’

Charlie aarzelt. ‘En omdat ik altijd alles kwijt ben.’

Alex zucht diep en gaat weer staan. Hij pakt haar bij haar arm beet en duwt haar richting de hoek. ‘Denk er nog maar even over na. Ik verwacht straks een completer antwoord.’

Tranen van frustratie schieten in haar ogen. Waarom moet dit altijd? Waarom kan hij haar niet gewoon straffen en klaar? Ze sluit haar ogen en probeert te kalmeren.

De minuten tikken voorbij. ‘Kom eens.’

Charlie draait zich om en schuifelt naar hem toe. Alex kijkt haar aan. ‘Vertel eens.’ Klinkt het liefdevol. Charlie slikt en richt haar ogen naar de grond.

‘Ik was met teveel dingen bezig waardoor ik dus niet heb geregistreerd dat ik de deur niet op slot gedaan heb. Daardoor was ik mijn sleutels kwijt. Uit frustratie deed ik humeurig tegen iedereen en doordat ik vanmorgen het druk had met alles konden we ons huis niet meer in en moest er een slotenmaker komen.’

Alex legt zijn vinger onder haar kin om haar blik te vangen. ‘Juist, dat is een veel beter antwoord.’

Charlie voelt zich kwetsbaar zo half ontkleed voor hem en dan moeten vertellen wat ze allemaal verkeerd heeft gedaan. Alex gaat zitten en trekt haar over zijn schoot.

Charlie houdt haar adem in als ze zijn hand op haar billen voelt. ‘We hebben het vaker gehad over dat je de dingen een voor een moet doen zodat je niet gespannen raakt. Blijkbaar is het nog niet tot je doorgedrongen. Daar ga ik nu verandering in brengen.’

Charlie laat haar adem ontsnappen. Alex brengt zijn hand omhoog en laat hem hard weer neerkomen. Ze schrikt en gaat in de strijdmodus. Terwijl zijn hand keer en keer neerkomt probeert ze al draaiend zijn klappen te ontwijken. Het is onbegonnen werk, want hij is veel sterker dan dat zij is. Toch probeert ze het elke keer weer. Hij laat haar even strijden, maar na een tijdje heeft hij er genoeg van. ‘Blijf stil liggen.’

Ze geeft zich niet meteen gewonnen. Hij pakt de paddle en laat deze snel drie keer achter elkaar neerdalen. ‘Ik zei, dat je stil moet blijven liggen.’

Charlie verstijft en jammert een beetje. ‘Dat is niet eerlijk. Weet je wel hoe zeer het doet.’

Ze is nog zo opstandig. Hij is er nog lang niet, legt de paddle weer neer en laat zijn hand even rusten op haar billen. ‘Geloof me, deze strijd ga jij niet winnen. Dus je kan kiezen of delen. Als je zo blijft tegenwerken dan ga je daar echt heel veel spijt van krijgen.’

Charlie weet dat hij het meent. Toch lukt het haar niet om zich over te geven. Hij ziet dat ze zich er niet aan toegeeft. ‘Charlie, ik meen het. Je weet dat de riem na de paddle ervoor zorgt dat je dagen paarse billen hebt.’

Charlie knijpt uit frustratie in het dekbed. Ze wordt boos op zichzelf. Ze haalt een paar keer diep adem en probeert enigszins te ontspannen. Het lukt niet helemaal, maar het is voor hem genoeg om te accepteren.

Hij slaat haar in rap tempo op haar billen. Ze hapt naar adem. Alle frustratie van die dag bouwt zich op in haar lichaam. Alex merkt dat ze zichzelf in de weg zit. Hij pakt de paddle weer op. ‘Nee ik heb genoeg gehad. Ik kan niet meer.’ Jammert ze.

Alex grijnst. ‘Oh jij kan nog heel lang hoor. Wij zijn voorlopig niet klaar.’

Een paar keer tikt hij plagend met de paddle op haar billen. Hij weet hoe nijdig ze daarvan wordt. Hij wil haar breken. Ze hebben alle tijd, dus die tijd gebruikt hij ook. Hij laat de eerste klap hard neerkomen. Ze wil opveren, maar hij houdt haar tegen. De tweede tik volgt na een aantal seconden. Wanhopig probeert ze zich uit zijn greep te wurmen, maar dat lukt niet. Uit frustratie schopt ze met haar benen. Hij laat haar even. De volgende tien tikken laat hij snel achter elkaar neerkomen. Het is te veel om vol te houden. Hij voelt langzaam de spanning uit haar lichaam wegglijden. Hij laat weer wat meer pauze tussen de volgende tien zitten. Haar weerstand breekt. De tranen stromen over haar wangen.

‘Het-is-klaar-met-die-onrust-in-jouw-hoofd. En-jij-moet-je-humeur-niet-je-dag-laten-bepalen.’

Zijn woorden komen dubbel en dwars binnen. Elk woord wordt versterkt door een klap met de paddle. Charlie ligt nu slap over zijn schoot. Hij stopt even. ‘Dring ik tot je door moppie?’

Charlie slikt. ‘Ja Alex.’

‘Goed zo, dan zijn we bijna klaar.’

Charlie begint nu hard te snikken. Ze dacht dat het voorbij was. Alex laat de paddle nog tien keer hard op haar billen neerkomen. Hij helpt haar overeind. Ze snapt waarom die laatste waren. ‘Sorry.’ Zegt ze nauwelijks hoorbaar en met enige moeite.

Even overweegt hij haar opnieuw over de knie te leggen totdat ze een gemeende sorry wil zeggen, maar hij besluit toch dat het genoeg is geweest. Sorry zeggen is nu eenmaal niet echt haar specialiteit.

Hij geeft haar een stevige knuffel. ‘Ik ga de kinderen ophalen. Tot die tijd blijf jij in de hoek staan, wanneer je ons thuis hoort komen mag je beneden komen.’

Even voelt ze de frustratie terugkomen, maar als ze zijn waarschuwende blik ziet dimt ze in. Met lichte tegenzin gaat ze staan zoals hij haar opgedragen heeft. Het wordt weer rustig in haar hoofd. Ze hoort hem weggaan. De tranen worden minder en ze krijgt weer grip op haar gedachten. Voorzichtig voelt ze aan haar billen. Het doet ontzettend veel zeer. Er verschijnt een glimlach om haar lippen. Ze kan er weer even tegenaan. Als ze vrolijke stemmen beneden hoort haalt ze opgelucht adem, ze legt haar spijkerbroek op de was en trekt een pyjamabroek aan.

Alex staat beneden al op haar te wachten.

Ze smelt als ze zijn gezicht ziet. Ze prijst zichzelf gelukkig.    



Rubriek:

Tags: , ,

Reageer op deze blogpost

20 februari 2022

Als het avond is


schreeuwen

Het is een drukke dag geweest. Als zij thuiskomt zet haar man net het eten op tafel. De kinderen zijn blij en druk. Zij is wat prikkelbaar. Alles ontgaat haar een beetje. De kinderen maken lawaai. ‘Kan het een beetje zachter!’ Schreeuwt zij.

Het is meteen stil. De kinderen kijken beduusd. De sfeer is meteen bedompt. Na het eten helpt iedereen met opruimen en stuk voor stuk gaan de kinderen naar bed. Hij zet koffie. Ze bespreken hun dag met elkaar. het is donker buiten. Hij doet de gordijnen dicht en zet wat kaarsjes aan. Hij heeft nog zijn pantalon en overhemd aan. Zij heeft haar werkkleding verruilt voor een makkelijke broek en shirt. Hij stroopt zijn mouwen wat op en kijkt haar even doordringend aan. ‘Het was echt niet nodig om zo tegen de kinderen te schreeuwen.’

Zij voelt hoe haar wangen kleuren en ze krijgt het warm. Verlegen plukt zij aan haar broek.

‘Ik was moe en het was zo druk.’

‘Ja, maar dat kan je ook aan hun uitleggen en dat je daarom graag wat minder drukte wil aan tafel. Zonder schreeuwen maak je ook indruk.’

Zij weet dat hij gelijk heeft. Het frustreert haar dat zij zo weinig controle over zichzelf heeft.

‘De kinderen mogen niet schreeuwen, wij ook niet.’

Hij gaat op zijn stoel zitten. ‘Doe je broek maar uit.’

Met trillende handen trekt zij haar huisbroek uit en legt deze over de leuning van de bank.

‘Shirt ook.’

Zij heeft nu alleen nog een hemdje en haar string aan. Zij voelt zich erg aan hem overgeleverd. Zeker als hij nog zo gekleed is. Hij trekt haar over de knie. Voorzichtig verschuift zij iets om zo comfortabel mogelijk te liggen. De koele stof van zijn pantalon doet haar extra beseffen hoe kwetsbaar zij is overgeleverd aan zijn wil.

Hij laat zijn hand hard neerkomen op haar billen. Hij houdt meteen een flink tempo rechts links aan. Zij bijt op haar lip. Zij drukt haar voeten harder in het kleed om niet tegen te stribbelen. De minuten tikken voorbij. Haar handen heeft zij tot vuisten gebald. Hij spreekt haar rustig toe terwijl hij haar stevig op haar billen slaat. Zijn woorden komen binnen. ‘Het moet thuis een warme omgeving zijn voor de kinderen. Het is belangrijk dat als wij met zijn allen eten dat het gezellig is. Als wij de kinderen iets duidelijk willen maken dan praten wij met ze en we gaan niet schreeuwen. Begrijp je dat?’

Verwacht hij daar echt een antwoord op? Hij geeft haar een net wat hardere tik. Ja dus.

‘Ik begrijp het. Au het doet zeer.’

‘Mooi zo.’

De rest van de tijd verloopt zwijgzaam. Hij wisselt vaak van tactiek om het moeilijker te maken de klappen op te vangen. Dan weer snel links rechts links rechts, dan weer hardere klappen met langere tussenpozen. Het lijkt uren te duren, maar dat is wat je gedachten met je doen als je zo kwetsbaar ligt en ondergaat. Hij stopt even en laat haar opstaan. Hij pakt haar bij haar arm beet en laat haar knielen in zijn stoel.

‘Ik ben zo terug. Denk jij maar even goed na over waarom jij deze straf krijgt.’

Zo alleen met haar gedachten voelt ze zich gestraft en wil ze niets liever dan dat het voorbij is. Ze veegt haar tranen weg. Het duurt niet lang voor hij terug is. Hij laat haar nog even zo en hij kijkt naar haar. Daar is zij zich van bewust. Zij wordt er verlegen van. Zwijgzaam leidt hij haar in juiste positie. Hij laat haar over de armleuning buigen. Met haar buik op de leuning gerust en haar elle bogen op de zitting. Hij laat een soort houten lat op haar billen rusten. Net lang genoeg om zenuwachtig te worden. Dan laat hij hem hard neerkomen. De scherpe pijn doet haar omhoog komen. Hij duwt haar meteen terug. ‘Dit heb je verdient, dus onderga het ook waardig.’

Zij begint wanhopig te huilen. Het doet ontzettend veel pijn. De volgende tik landt op het gevoeligste plekje van haar billen. Zij drukt haar gezicht in het kussen om een schreeuw te onderdrukken. Hij is meedogenloos. Keer op keer laat hij de lat hard op haar al gevoelige billen neerkomen. Met lang genoeg pauze ertussen om steeds opnieuw zenuwachtig te worden.

Dertig keer laat hij het strafinstrument op haar billen neerkomen. Hij legt de lat op de kast en helpt haar omhoog. Hij neemt haar in zijn armen en troost haar.

‘Het spijt me.’ Weet zij na een aantal minuten uit te brengen.

Hij streelt haar pijnlijke billen. ‘Goed zo. Ik hou van je.’

‘Ik ook van jou.’



Rubriek:

Tags: , ,

Reageer op deze blogpost