17 september 2022

Plannen is mijn specialiteit


plannen

Maar uitvoeren is een heel ander verhaal. Soms ben ik zo jaloers op mensen die zo’n perfect schoon huis hebben en die zich goed kunnen houden aan een planning.

Ik leef op plannen. Een maand-, week- en dag-planner met to-do-lijst. Zonder planners word ik zo chaotisch dat ik alleen nog maar apathisch op de bank zit te staren zonder wat uit te voeren.

Lees de hele blogpost …

Rubriek:

Tags: , ,

Er zijn 2 reacties, reageer ook

20 februari 2022

Sleutels


sleutels

Charlie is vaak haar spullen kwijt. Haar sleutels, pinpas, belangrijke papieren en autorisatiekaart van werk zijn het meest zoek. Alex zucht vaak en bijt haar toe dat ze zuiniger moet zijn op haar spullen. Vaak ligt het verdwenen goed op een vreemde plek. Sleutels op de wasmachine, papieren in de fruitmand, pinpas onder de bijrijdersstoel. Alex is er wel klaar mee.

Het is nog vroeg als Charlie de voordeur van het slot draait. Ze moet wat in de container gooien. Het is weekend en ze hebben besloten een mooi natuurgebied op te zoeken om te wandelen. Het is iets meer dan een uur rijden dus ze willen op tijd weg. Charlie laat de deur openstaan en legt wat spullen in de auto. Alex maakt de kinderen klaar om weg te gaan. Als iedereen goed en wel in de auto zit zucht Charlie diep. Het is altijd zo’n gedoe.

‘Heb je de deur op slot gedaan?’ Vraagt Alex.

Charlie knikt.

Het is koud buiten, maar het is heerlijk om buiten te zijn. Charlie kon vanmorgen haar handschoenen niet vinden, dus ze steekt haar handen in haar zakken. Een gevoel van paniek stijgt in haar lichaam op. Waar zijn haar sleutels?

Ze voelt keer op keer in haar zakken.

‘Wat is er?’ Vraagt Alex.

Charlie begint als een malle in haar tas te zoeken. ‘Ik ben mijn sleutels kwijt.’

Alex zucht. ‘Hoe kan dat nou weer?’ De irritatie in zijn stem is goed hoorbaar.

Charlie raakt nu ook geïrriteerd. ‘In plaats van zo te zeuren kan je misschien ook even helpen.’

Ze negeert zijn waarschuwende blik. ‘Wat is er mama?’

‘Niks ik ben mijn sleutels kwijt.’

‘Alweer?’

Charlie raakt nu echt gefrustreerd. Ze gooit haar tas leeg op de grond en keert haar zakken binnenstebuiten. Het bospad ligt bezaaid met de rommel uit haar tas. ‘Jij hebt koffie nodig.’

Charlie bevriest. Dat is zijn manier om haar te waarschuwen voor straf als er andere bij zijn en ze niet vrijuit kunnen praten. Zonder wat te zeggen smijt ze haar spullen terug in haar tas.

‘Sterke koffie.’

Charlie kijkt hem boos aan, maar ze is voornamelijk boos op zichzelf. Hij heeft haar zojuist een pak slaag beloofd en daar zit ze niet op te wachten.

Zwijgzaam lopen ze verder. De kinderen merken niks van haar humeur. Zij huppelen vooruit. ‘Ik kan er niet over uit dat je je sleutels kwijt bent. Wees gewoon zuinig op je spullen.’

‘Jaha ik weet het nu wel hoor.’

Alex pakt haar hand vast en knijpt even flink. ‘Je hebt vijf minuten de tijd om je houding te veranderen anders help ik je even.’

Met grote ogen kijkt ze hem aan. ‘Dat doe je niet. Niet hier toch?’

Hij blijft haar strak aankijken. ‘Probeer me niet uit.’

Ze richt haar blik op de grond en loopt verder.

‘Papa! Er is daar een veld. Gaan we daar voetballen?’

Alex lacht. ‘Ja, ga maar vast. We komen eraan.’

‘We hebben uitgekeken naar een dag met zijn allen, laten we het gezellig houden.’

Charlie knikt. Toch voelt ze zich vervelend. Haar sleutels kwijt, een pak slaag in het vooruitzicht en het is koud. Haar humeur is niet opperbest. Alex rent het veld op. Charlie gaat aan de kant zitten en bekijkt hun spel. Ze hebben plezier. Charlie kijkt nog een keer in haar tas. Geen sleutels.

‘Kom jongens we gaan nog even een stukje verder lopen.’

De kinderen rennen weer vooruit en Charlie pakt Alex zijn uitgestoken hand.

‘Ik vind het wel lekker altijd om te wandelen in deze kou. Het is windstil. Gezond weer zeiden ze vroeger altijd.’

Charlie knikt. Ze is niet meer zo spraakzaam. ‘Kom moppie. Niet zo sip. Denk erom hoor.’

Charlie zucht. Hij geeft haar een waarschuwende tik. ‘Denk erom.’

Verschrikt kijkt ze om zich heen. ‘Kom wie het laatst bij de kinderen is is een slak.’

Hij rent vooruit. Charlie schudt haar hoofd en rent achter hem aan. Hij weet haar altijd weer op te fleuren.

De kinderen zijn moe als ze na een lange wandeling weer bij de auto aankomen. Charlie is ook moe. Het duurt niet lang voor de jongste twee in slaap vallen. De oudste kijkt naar buiten en droomt weg.

Alex parkeert de auto voor het huis. Hij loopt naar de deur en steekt de sleutel in het slot. Zijn sleutel gaat er niet in. Hij probeert het een paar keer, maar het wil niet. Dan begint het hem te dagen. Charlie komt naast hem staan. ‘Ik denk dat ik weet waar jouw sleutel is.’

Charlie schrikt. ‘Je zei toch dat je de deur op slot gedaan had?’

Charlie knikt, maar als ze terugdenkt aan vanmorgen beseft ze dat ze dat helemaal niet heeft gedaan. Haar sleutel zit nog aan de binnenkant.

‘Ik breng de kinderen naar je ouders en jij zorgt dat er een slotenmaker komt.’

Hij doet zijn best om zijn boosheid te verbergen. Charlie zoekt op haar telefoon naar een slotenmaker.

Als Alex een half uur later terugkomt zit Charlie op de stoep. Ze veegt snel haar tranen weg.

‘Je moeder maakt spaghetti voor ze. Dus we hebben alle tijd.’

Charlie knikt. ‘Het duurt nog ongeveer een half uur. Hij heeft het druk.’

Alex gaat naast haar zitten en slaat een arm om haar heen. ‘Het komt goed moppie. Rustig maar.’

Charlie snikt. ‘Ik maak er altijd een puinhoop van.’

Alex streelt over haar rug. ‘Rustig nou. Je moet wat meer je aandacht erbij houden. Dat scheelt al de helft. Je bent met zoveel dingen tegelijk bezig. Dan kan je niet geconcentreerd blijven.’

Er stopt een busje voor het huis. Een vrolijke man stapt uit. ‘Hallo! Buitengesloten hè? Nou ik help jullie wel.’

Charlie en Alex maken plaats voor de slotenmaker. Het duurt even, maar dan kunnen ze weer naar binnen. Charlie bedankt de man en loopt naar binnen. Alex handelt het af en verschijnt dan ook in de woonkamer. Charlie zit ineengedoken op de bank.

Alex zet de verwarming aan.

‘Ga maar naar boven. Je weet hoe het werkt.’

Charlie staat op. ‘Moet dat echt?’

‘Nu.’ Hij geeft haar een harde tik en wijst naar boven.

Charlie loopt zenuwachtig naar boven. In hun slaapkamer doet ze de gordijnen dicht. Ze doet haar broek en slipje uit en gaat op bed zitten. Als ze voetstappen op de trap hoort gaat haar hart tekeer. Alex komt de slaapkamer binnen en loopt naar de kast. Hij haalt de paddle eruit en neemt deze mee naar het bed, legt hem op bed neer en gaat zitten. Hij laat Charlie voor zich staan. ‘Ik wil van jou horen waarom ik je ga straffen.’

Charlie zucht diep. Hier heeft ze een hekel aan. ‘Omdat ik de sleutels in de deur heb laten zitten.’

Alex laat even een stilte vallen. ‘Was dat alles?’

Charlie aarzelt. ‘En omdat ik altijd alles kwijt ben.’

Alex zucht diep en gaat weer staan. Hij pakt haar bij haar arm beet en duwt haar richting de hoek. ‘Denk er nog maar even over na. Ik verwacht straks een completer antwoord.’

Tranen van frustratie schieten in haar ogen. Waarom moet dit altijd? Waarom kan hij haar niet gewoon straffen en klaar? Ze sluit haar ogen en probeert te kalmeren.

De minuten tikken voorbij. ‘Kom eens.’

Charlie draait zich om en schuifelt naar hem toe. Alex kijkt haar aan. ‘Vertel eens.’ Klinkt het liefdevol. Charlie slikt en richt haar ogen naar de grond.

‘Ik was met teveel dingen bezig waardoor ik dus niet heb geregistreerd dat ik de deur niet op slot gedaan heb. Daardoor was ik mijn sleutels kwijt. Uit frustratie deed ik humeurig tegen iedereen en doordat ik vanmorgen het druk had met alles konden we ons huis niet meer in en moest er een slotenmaker komen.’

Alex legt zijn vinger onder haar kin om haar blik te vangen. ‘Juist, dat is een veel beter antwoord.’

Charlie voelt zich kwetsbaar zo half ontkleed voor hem en dan moeten vertellen wat ze allemaal verkeerd heeft gedaan. Alex gaat zitten en trekt haar over zijn schoot.

Charlie houdt haar adem in als ze zijn hand op haar billen voelt. ‘We hebben het vaker gehad over dat je de dingen een voor een moet doen zodat je niet gespannen raakt. Blijkbaar is het nog niet tot je doorgedrongen. Daar ga ik nu verandering in brengen.’

Charlie laat haar adem ontsnappen. Alex brengt zijn hand omhoog en laat hem hard weer neerkomen. Ze schrikt en gaat in de strijdmodus. Terwijl zijn hand keer en keer neerkomt probeert ze al draaiend zijn klappen te ontwijken. Het is onbegonnen werk, want hij is veel sterker dan dat zij is. Toch probeert ze het elke keer weer. Hij laat haar even strijden, maar na een tijdje heeft hij er genoeg van. ‘Blijf stil liggen.’

Ze geeft zich niet meteen gewonnen. Hij pakt de paddle en laat deze snel drie keer achter elkaar neerdalen. ‘Ik zei, dat je stil moet blijven liggen.’

Charlie verstijft en jammert een beetje. ‘Dat is niet eerlijk. Weet je wel hoe zeer het doet.’

Ze is nog zo opstandig. Hij is er nog lang niet, legt de paddle weer neer en laat zijn hand even rusten op haar billen. ‘Geloof me, deze strijd ga jij niet winnen. Dus je kan kiezen of delen. Als je zo blijft tegenwerken dan ga je daar echt heel veel spijt van krijgen.’

Charlie weet dat hij het meent. Toch lukt het haar niet om zich over te geven. Hij ziet dat ze zich er niet aan toegeeft. ‘Charlie, ik meen het. Je weet dat de riem na de paddle ervoor zorgt dat je dagen paarse billen hebt.’

Charlie knijpt uit frustratie in het dekbed. Ze wordt boos op zichzelf. Ze haalt een paar keer diep adem en probeert enigszins te ontspannen. Het lukt niet helemaal, maar het is voor hem genoeg om te accepteren.

Hij slaat haar in rap tempo op haar billen. Ze hapt naar adem. Alle frustratie van die dag bouwt zich op in haar lichaam. Alex merkt dat ze zichzelf in de weg zit. Hij pakt de paddle weer op. ‘Nee ik heb genoeg gehad. Ik kan niet meer.’ Jammert ze.

Alex grijnst. ‘Oh jij kan nog heel lang hoor. Wij zijn voorlopig niet klaar.’

Een paar keer tikt hij plagend met de paddle op haar billen. Hij weet hoe nijdig ze daarvan wordt. Hij wil haar breken. Ze hebben alle tijd, dus die tijd gebruikt hij ook. Hij laat de eerste klap hard neerkomen. Ze wil opveren, maar hij houdt haar tegen. De tweede tik volgt na een aantal seconden. Wanhopig probeert ze zich uit zijn greep te wurmen, maar dat lukt niet. Uit frustratie schopt ze met haar benen. Hij laat haar even. De volgende tien tikken laat hij snel achter elkaar neerkomen. Het is te veel om vol te houden. Hij voelt langzaam de spanning uit haar lichaam wegglijden. Hij laat weer wat meer pauze tussen de volgende tien zitten. Haar weerstand breekt. De tranen stromen over haar wangen.

‘Het-is-klaar-met-die-onrust-in-jouw-hoofd. En-jij-moet-je-humeur-niet-je-dag-laten-bepalen.’

Zijn woorden komen dubbel en dwars binnen. Elk woord wordt versterkt door een klap met de paddle. Charlie ligt nu slap over zijn schoot. Hij stopt even. ‘Dring ik tot je door moppie?’

Charlie slikt. ‘Ja Alex.’

‘Goed zo, dan zijn we bijna klaar.’

Charlie begint nu hard te snikken. Ze dacht dat het voorbij was. Alex laat de paddle nog tien keer hard op haar billen neerkomen. Hij helpt haar overeind. Ze snapt waarom die laatste waren. ‘Sorry.’ Zegt ze nauwelijks hoorbaar en met enige moeite.

Even overweegt hij haar opnieuw over de knie te leggen totdat ze een gemeende sorry wil zeggen, maar hij besluit toch dat het genoeg is geweest. Sorry zeggen is nu eenmaal niet echt haar specialiteit.

Hij geeft haar een stevige knuffel. ‘Ik ga de kinderen ophalen. Tot die tijd blijf jij in de hoek staan, wanneer je ons thuis hoort komen mag je beneden komen.’

Even voelt ze de frustratie terugkomen, maar als ze zijn waarschuwende blik ziet dimt ze in. Met lichte tegenzin gaat ze staan zoals hij haar opgedragen heeft. Het wordt weer rustig in haar hoofd. Ze hoort hem weggaan. De tranen worden minder en ze krijgt weer grip op haar gedachten. Voorzichtig voelt ze aan haar billen. Het doet ontzettend veel zeer. Er verschijnt een glimlach om haar lippen. Ze kan er weer even tegenaan. Als ze vrolijke stemmen beneden hoort haalt ze opgelucht adem, ze legt haar spijkerbroek op de was en trekt een pyjamabroek aan.

Alex staat beneden al op haar te wachten.

Ze smelt als ze zijn gezicht ziet. Ze prijst zichzelf gelukkig.    



Rubriek:

Tags: , ,

Reageer op deze blogpost

20 februari 2022

Als het avond is


schreeuwen

Het is een drukke dag geweest. Als zij thuiskomt zet haar man net het eten op tafel. De kinderen zijn blij en druk. Zij is wat prikkelbaar. Alles ontgaat haar een beetje. De kinderen maken lawaai. ‘Kan het een beetje zachter!’ Schreeuwt zij.

Het is meteen stil. De kinderen kijken beduusd. De sfeer is meteen bedompt. Na het eten helpt iedereen met opruimen en stuk voor stuk gaan de kinderen naar bed. Hij zet koffie. Ze bespreken hun dag met elkaar. het is donker buiten. Hij doet de gordijnen dicht en zet wat kaarsjes aan. Hij heeft nog zijn pantalon en overhemd aan. Zij heeft haar werkkleding verruilt voor een makkelijke broek en shirt. Hij stroopt zijn mouwen wat op en kijkt haar even doordringend aan. ‘Het was echt niet nodig om zo tegen de kinderen te schreeuwen.’

Zij voelt hoe haar wangen kleuren en ze krijgt het warm. Verlegen plukt zij aan haar broek.

‘Ik was moe en het was zo druk.’

‘Ja, maar dat kan je ook aan hun uitleggen en dat je daarom graag wat minder drukte wil aan tafel. Zonder schreeuwen maak je ook indruk.’

Zij weet dat hij gelijk heeft. Het frustreert haar dat zij zo weinig controle over zichzelf heeft.

‘De kinderen mogen niet schreeuwen, wij ook niet.’

Hij gaat op zijn stoel zitten. ‘Doe je broek maar uit.’

Met trillende handen trekt zij haar huisbroek uit en legt deze over de leuning van de bank.

‘Shirt ook.’

Zij heeft nu alleen nog een hemdje en haar string aan. Zij voelt zich erg aan hem overgeleverd. Zeker als hij nog zo gekleed is. Hij trekt haar over de knie. Voorzichtig verschuift zij iets om zo comfortabel mogelijk te liggen. De koele stof van zijn pantalon doet haar extra beseffen hoe kwetsbaar zij is overgeleverd aan zijn wil.

Hij laat zijn hand hard neerkomen op haar billen. Hij houdt meteen een flink tempo rechts links aan. Zij bijt op haar lip. Zij drukt haar voeten harder in het kleed om niet tegen te stribbelen. De minuten tikken voorbij. Haar handen heeft zij tot vuisten gebald. Hij spreekt haar rustig toe terwijl hij haar stevig op haar billen slaat. Zijn woorden komen binnen. ‘Het moet thuis een warme omgeving zijn voor de kinderen. Het is belangrijk dat als wij met zijn allen eten dat het gezellig is. Als wij de kinderen iets duidelijk willen maken dan praten wij met ze en we gaan niet schreeuwen. Begrijp je dat?’

Verwacht hij daar echt een antwoord op? Hij geeft haar een net wat hardere tik. Ja dus.

‘Ik begrijp het. Au het doet zeer.’

‘Mooi zo.’

De rest van de tijd verloopt zwijgzaam. Hij wisselt vaak van tactiek om het moeilijker te maken de klappen op te vangen. Dan weer snel links rechts links rechts, dan weer hardere klappen met langere tussenpozen. Het lijkt uren te duren, maar dat is wat je gedachten met je doen als je zo kwetsbaar ligt en ondergaat. Hij stopt even en laat haar opstaan. Hij pakt haar bij haar arm beet en laat haar knielen in zijn stoel.

‘Ik ben zo terug. Denk jij maar even goed na over waarom jij deze straf krijgt.’

Zo alleen met haar gedachten voelt ze zich gestraft en wil ze niets liever dan dat het voorbij is. Ze veegt haar tranen weg. Het duurt niet lang voor hij terug is. Hij laat haar nog even zo en hij kijkt naar haar. Daar is zij zich van bewust. Zij wordt er verlegen van. Zwijgzaam leidt hij haar in juiste positie. Hij laat haar over de armleuning buigen. Met haar buik op de leuning gerust en haar elle bogen op de zitting. Hij laat een soort houten lat op haar billen rusten. Net lang genoeg om zenuwachtig te worden. Dan laat hij hem hard neerkomen. De scherpe pijn doet haar omhoog komen. Hij duwt haar meteen terug. ‘Dit heb je verdient, dus onderga het ook waardig.’

Zij begint wanhopig te huilen. Het doet ontzettend veel pijn. De volgende tik landt op het gevoeligste plekje van haar billen. Zij drukt haar gezicht in het kussen om een schreeuw te onderdrukken. Hij is meedogenloos. Keer op keer laat hij de lat hard op haar al gevoelige billen neerkomen. Met lang genoeg pauze ertussen om steeds opnieuw zenuwachtig te worden.

Dertig keer laat hij het strafinstrument op haar billen neerkomen. Hij legt de lat op de kast en helpt haar omhoog. Hij neemt haar in zijn armen en troost haar.

‘Het spijt me.’ Weet zij na een aantal minuten uit te brengen.

Hij streelt haar pijnlijke billen. ‘Goed zo. Ik hou van je.’

‘Ik ook van jou.’



Rubriek:

Tags: , ,

Reageer op deze blogpost

20 februari 2022

Alex heeft gekookt


Alex kookt

Ik kook eigenlijk altijd. Ik vind het ontzettend leuk om te doen en ik vind het eigenlijk bijna nooit een opgave. Alex kookt heel af en toe. Als hij zelf van te voren beslist wat hij maakt is het goed. Dan is het lekker en dan geniet iedereen ervan.

Een keer was dat wel anders. Ik had voor die dag noodles bedacht, want dat is super snel klaar en wij hadden ouderavond op school. Dus we hadden echt heel kort tijd. Als ik geen file had onderweg hadden we een half uur voor koken, eten en omkleden. Heel kort dus.

Alex was eerder thuis dan ik en hij had bedacht vast te beginnen met koken. 

Lees de hele blogpost …

Rubriek:

Tags: ,

Reageer op deze blogpost

29 januari 2022

Hoe te beginnen


hoe te beginnen

Je bent er op welke manier dan ook achter gekomen dat je verlangt naar een relatie waarbij huiselijke discipline centraal staat. Hoe te beginnen? Het belangrijkste is om voor jezelf duidelijk te hebben wat je zo aanspreekt. Schrijf het op, maak een moodboard, spreek een spraakbericht in. Probeer het helder voor jezelf te maken. In je hoofd wordt het vaak vol en zeker met zo’n onderwerp gaan je gedachten vaak alle kanten op.

Als je duidelijk hebt voor jezelf waar je precies naar verlangt dan adviseer ik niet te lang te wachten met het te bespreken met je partner. Hoe langer je wacht hoe groter en spannender het vaak wordt. Wanneer je het ook met iemand anders, bijvoorbeeld een vriendin, wil bespreken bedenk dan wel dat niet altijd iedereen even begripvol zal reageren.

Misschien schrikt je partner ook van wat je vertelt. Het is niet een onderwerp wat bij de koffietafel besproken wordt of waar de informatie over voor het grijpen ligt. Daarom is het van belang dat je zelf duidelijk en helder kan verwoorden wat je nodig hebt. Als je goed bent met zaken op papier zetten kan je om te beginnen bijvoorbeeld een brief schrijven aan je partner. Die je hem laat lezen nadat je hebt verteld dat je hebt ontdekt waar je naar verlangt. Dan volgen de vragen en het gesprek vaak vanzelf.

Wie weet is de nieuwsgierigheid geprikkeld. Misschien zijn er eerst nog vele gesprekken nodig, maar misschien staat jouw partner er positief tegenover.

Maar dan? Je fantasie is heel iets anders dan de werkelijkheid. In je dromen reageert je man perfect op alles, ziet hij alles en doet hij alles zoals jij het voor ogen hebt.

De realiteit is dat het een zoektocht is waarbij er veel gepraat moet worden. Een zoektocht die niet altijd loopt zoals je zou willen.

Het is belangrijk om er de tijd voor te nemen. Het liefst wil je je er helemaal in storten, maar dat is juist het grootste struikelblok. Wanneer je gestraft wordt en hij doet bijvoorbeeld je broek naar beneden terwijl dat iets is wat je liever zelf doet, dan is het niet het moment om daar een discussie over te beginnen. Praten vooraf is heel belangrijk. Ook als je eenmaal zo’n relatie aangaat is het belangrijk te blijven praten. Het is heel goed om bijvoorbeeld een vast moment te pakken waarop jullie praten over hoe jullie de relatie zien. Om aan elkaar te vertellen wat je nodig hebt van elkaar. Dat kan sowieso geen kwaad in een relatie, maar over dit onderwerp is het zeker van belang.

Wat in het begin heel gebruikelijk is is dat je heel veel behoefte hebt om het gevoel te ervaren, om uit te proberen of hij wel echt doet wat jullie besproken hebben en of hij echt straft nadat je je misdragen hebt. Dat is heel normaal. Een logisch gevolg is ook dat de man het gevoel heeft dat hij te kort schiet. Dat hij niet snapt dat hij de avond ervoor een flink pak slaag heeft uitgedeeld en nog geen 24 uur later hij weer in actie moet komen. Daarom is het zo belangrijk te blijven praten. Liever te veel dan te weinig.

Ook is het moeilijk om gedragsverandering toe te passen. Als je al heel lang gewend bent je ontbijt over te slaan en je ineens elke dag moet ontbijten omdat je dat hebt afgesproken kan dat best lastig zijn. Dan kan het lijken alsof je hardleers bent, maar het kan ook zijn dat het even tijd nodig heeft om te veranderen.

Het duurt wel even voor je tot het punt komt dat het loopt als een geoliede machine.

En als je dat punt bereikt hebt bestaat de kans dat het verslapt, maar dat is een heel ander verhaal. 



Rubriek: ,

Tags: , ,

Reacties uitgeschakeld voor Hoe te beginnen Reacties uitgeschakeld voor Hoe te beginnen

29 januari 2022

Is het BDSM? Is het erotisch?


bdsm

Wanneer mensen over HD horen wordt er vaak gedacht dat het te maken heeft met BDSM. Heel sluitend antwoorden het wel of geen BDSM is kan eigenlijk niet. Als je feitelijk gezien kijkt naar het principe van een HD relatie is het geen BDSM. Toch kan het zijn dat deze dynamiek verweven is binnen een BDSM verhouding.

Er zijn zeker wel overeenkomsten te vinden, maar ook geldt hier weer voor dat ieder zijn eigen beleving heeft. Wanneer je als vrouw het verlangen hebt naar een HD relatie zit daar een bepaald verlangen achter. Dit kan zijn het verlangen om gedomineerd te worden, het verlangen naar straf of een bepaalde voorliefde voor spanking. Sommige stellen hebben een BDSM relatie, maar ook een HD relatie. Het een vult het andere aan of het zijn beide losse elementen in de relatie.

Als je als man een voorliefde hebt voor de HD dynamiek kan dat ook voortkomen uit het verlangen om te domineren of omdat je een spanking fantasie hebt.
Vaak zie je toch dat de keuze voor HD los staat van BDSM. Sterker nog, vaak heeft men helemaal niets met BDSM.

Huiselijke discipline is ook niet per definitie wel of niet erotisch. Vaak is de fantasie er wel. Dat een of beide opgewonden raakt door de gedachte aan een pak slaag is vaak wel de eerste start. Toch kan een pak slaag voor straf ook alles behalve erotisch zijn.

Wel kan de dynamiek tussen beide, de straf en de pijn wel zorgen voor een goed seksleven. Sommige stellen ervaren seks na een bestraffing als verbindend. Ook wordt vaak de keus gemaakt om dat niet te doen. Juist omdat een bestraffing niet als erotisch wordt ervaren of om de opwinding niet de overhand te laten krijgen en daarmee het effect van straf weg te nemen.

Het is maar net hoe je het ervaart. En net als met eigenlijk alles is er geen goed of fout.   



Rubriek: ,

Tags: , ,

Reacties uitgeschakeld voor Is het BDSM? Is het erotisch? Reacties uitgeschakeld voor Is het BDSM? Is het erotisch?